Essays
Ik wilde Rosas nog één keer doen (door Saskia Vereenooge)
De internationaal gerenommeerde choreografe Anne Teresa De Keersmaeker herneemt meer dan 25 jaar na de eerste opvoering met drie jongere danseressen Rosas danst Rosas, een sleutelvoorstelling uit haar carrière. ‘Benieuwd hoe het stuk nu zal overkomen’, zegt ze.
Sociale choreografie, wrijving en transformatie (door Jeroen Peeters)
De handen laten zich gemakkelijk verbinden met alledaagse gebaren die het spreken begeleiden, gebaren met een even informele als herkenbare kwaliteit. Maar van zodra de hand een bewegingspartituur wordt, bevat ze de kiem van een bewegingsvocabularium en een heterogeen universum. De hand lokt observatie uit, het is als het ware de plek waar het bekijken van het eigen lichaam aanvangt.
Puur Vormelijk dansgenot (door Tuur Devens)
Choreograaf Thierry Smits en zijn compagnie Thor vieren hun twintigste dansverjaardag. Ter gelegenheid daarvan is er een boek verschenen in het Frans en het Engels, over de producties van al die jaren, over zijn intenties en zijn steeds terugkerende onderwerpen. Smits heeft in zijn vroeger werk zelden maatschappelijke thema’s vermeden, en zeker in de jaren ‘90 kwam de politiek rond AIDS en marginalisering als gevolg aan bod.
Jonge choreografen: What’s in a name? (door Pieter T’Jonck)
Wat is een ‘jonge choreograaf’? Met leeftijd heeft die omschrijving vaak niet zoveel te maken. Vaak bedoelt men er enkel mee dat een artiest geen vast ensemble of vaste subsidiëring heeft, en voor elk nieuw werk middelen bij elkaar moet sprokkelen. Die situatie kan lang duren.
Als kungfu en breakdance elkaar ontmoeten (door Geert Sels)
Onze landgenoot Sidi Larbi Cherkaoui verbleef het voorbije seizoen in het Chinese Henan. Hij werkte er met jonge monniken van de tempel van Shaolin. Eén divisie bekwaamt zich in contemplatie, een andere in krijgskunst.
The Song - Rosas (door Pieter 'T Jonck)
The Song, het stuk dat Anne-Teresa De Keersmaeker voor Rosas creëerde in nauwe samenwerking met de Belgische beeldend kunstenaars Ann-Veronica Janssens en Michel François, lijkt een breuk met haar vroeger werk. Toch komen oude thema’s langs een achterdeur weer binnen. De inbreng van Janssens en François is moeilijk af te lijnen, maar hun hand in de scenografie is overduidelijk.
Het oude helemaal nieuw. (door Pieter T’Jonck)
Vincent Dunoyer startte zijn carrière als danser. Hij danste zowel bij Wim Vandekeybus’ Ultima Vez als bij Anne Teresa De Keersmaekers Rosas. In dat laatste gezelschap was hij de publiekslieveling bij uitstek omdat hij virtuoze gratie koppelde aan een sterk theatrale aanwezigheid. Zo bracht hij het dansmateriaal, hoe abstract ook, op een unieke manier tot spreken.
Dramaturge Marianne Van Kerkhoven over I/II/III/IIII van Kris Verdonck.
Hij antwoordde dat ik me niet moest voorstellen dat elk lidmaat afzonderlijk gedurende de verschillende momenten van de dans door de machinist gezet en getrokken werd. Elke beweging, zei hij, heeft een zwaartepunt; het is genoeg deze in het binnenste van de figuur te beheersen; de ledematen, die niets dan pendels zijn, volgen zonder enig toedoen op een mechanische wijze vanzelf.
Nu wandelt het zittende duo, of Het stuk dat er in alle stilte onder verborgen ligt. Daniela Perazzo in gesprek met Jonathan Burrows
Sinds het einde van de jaren ’80 tast choreograaf Jonathan Burrows de grenzen van vormen en technieken af in een gestage zoektocht naar manieren om bewegingstaal te herformuleren en het danslichaam te reconfigureren. Burrows ging na een lange carrière bij het Royal Ballet zijn eigen weg als choreograaf. Hij wordt door Britse critici vaak beschreven als een eigenzinnig figuur binnen de Britse dans, met werk dat mettertijd evolueerde naar een abstract minimalisme.
A Body in Translation – Michael Lazic. Een heel klein beetje oorlog. (door Jolien Van de Velde)
Michael Lazic vertaalt in A Body in Translation zijn verhaal over de Servisch-Kroatische burgeroorlog die woedde van 1991 tot 1995.
- 1
- 2
- 3
- 4
- volgende ›
- laatste »